URL başarıyla kopyalandı!
Mimari stil, bir yapı topluluğunu veya bir dönemi karakterize eden ortak özellikler, formlar, malzemeler, yapım teknikleri ve dekoratif unsurlar bütünüdür. Mimari stiller, tarihsel dönem (Roma, Gotik, Rönesans), coğrafi bölge (Akdeniz, İskandinav, Japon), kullanılan malzeme (taş, ahşap, beton, cam) veya tasarım felsefesi (modernizm, postmodernizm, brutalizm) gibi kriterlere göre sınıflandırılır.
Modern mimari, 20. yüzyılın başlarında ortaya çıkan, tarihsel üsluplardan ve süslemeden arınmış, işlevselliği, sadeliği, endüstriyel malzemeleri (beton, cam, çelik) ve “biçim işlevi izler” ilkesini benimseyen bir akımdır. Özellikleri arasında düz çatılar, yatay pencereler (şerit pencere), açık plan iç mekanlar, asimetrik kompozisyon, taşıyıcı sistemin (kolon, kiriş) dışarıda bırakılması ve süslemenin tamamen reddedilmesi yer alır.
Klasik mimari, Antik Yunan ve Roma uygarlıklarında (MÖ 7. yy – MS 5. yy) gelişen, daha sonra Rönesans, Barok, Neoklasizm gibi dönemlerde tekrar canlandırılan, simetri, oran, düzen, hiyerarşi ve sütun başlıkları (Dor, İyon, Korint) ile karakterize edilen bir mimari üsluptur. Klasik mimari, tapınaklardan tiyatrolara, hamamlardan zafer taklarına kadar kamu yapılarında anıtsallığı, dengeyi ve ideal güzelliği temsil eder.